Çıkış Bildirisi – Farsça

«ابتکارعملمردانگی انتقادی شهر داتچا»

(ELEŞTİREL erkeklik DATÇA inisiyatifi)

بیانیه‌ی آغاز به کار

ما مردانی هستیم که می‌شناسید

«ابتکارعمل مردانگی انتقادی شهر داتچا»در حال حرکت است! هدف ما از آغاز به کاراین است که بارِخودانتقادی و خود-دگرگونی‌مان را از دوش افراد دیگری که داشتن مناسبات برابر با آن‌ها را پیش‌فرضمی‌دانیمبرداریم و بر دوش خود بگذاریم. این تسویه حسابی است که به عنوان شُرکا و شریک جرم‌های جهان نرینه باید با آن مواجه شویم و می‌دانیم که «مردانگی»یی وجود دارد که باید از شرّ خویش رهایی یابد و مسیر این رهایی پیش از هر چیز از مواجهه و تسویه حساب می‌گذرد.

هدف ما از آغاز به کار نالیدن، غُر زدن، به‌اصطلاحدرست فهمیده شدن، و اصطلاحاًطلب حق برای هم‌سان تلقی نشدن با مردان شناخته‌شدهنیست، برعکس هدف ما استنطاق مردانگی‌مان به دست خودمان و ایجاد فاصله‌ای است که دادخواهی و دادپذیریمیان ما و «خودمان» را ممکن سازد!

«ابتکارعمل مردانگی انتقادی داتچا» آغاز به کار می‌کند اما نه همچون جنبشی حق‌طلبانه! 

ما کیستیم: ما کسانی هستیم که با لِه کردن غیرخود، خویش را آزاد و مقتدر می‌پندارند؛ ما کارگر کارخانه، رئیس خانه‌ی خود، شکنجه‌گر پلیس، پدری هستیم که شفقت خود را در خانه با خشم بروز می‌دهد. ما کسانی هستیم که برای تحقق خویش و قدرتمند احساس کردن خود در خانه، در وسایل حمل و نقل عمومی، در تاریکی شب‌ها و در محل کار به دنبال ستم کردن، شاخ و شانه کشیدن و تعرض کردن هستند، ما کسانی هستیم که با سجده در برابر قدرت سعی داریم مقتدر باشیم.

ما آن مردانی هستیم که می‌دانید!

می‌دانیمخشونت علیه زنان، دگرباشان جنسی، کودکان و جاندارن، در رأسآن‌ها حیوانات،پدیده‌ای نیست کهبااصطلاحاتی مثل امری غیرطبیعی، غیرقابل انتظار، نپذیرفتنی، انحراف، حالت بیماری، عارضه، مورد استثنایی، عدم خودشناسی، توحّش، بربریت، فقدان تمدن، بی‌نزاکتی، بی‌ادبی ومسئله‌ی آموزش یا آگاهیتبیین‌پذیر باشد، امریکه به صورت ضمنی هنجاری را فرض گرفتهو به آن مشروعیت بخشیده و با انحراف از این هنجار توضیح‌پذیرمی‌شود؛ برعکس، باور داریم و اعلام می‌کنیم که این امر از زمان نابودی اجتماعات برابری‌خواه تا به امروز، حتی اگر نشانگر اَشکال و شدت‌های متفاوتی باشد، اساسی‌ترین تجلی هنجار نرینه‌یبنیادینیاست که جامعه را امکان‌پذیرمی‌سازد.

در این معنا، ما هرگونه بیولوژیسم تباری و اقدام به طبیعی‌سازی را مردود می‌شماریمکه با ادعای اساس قرار دادن انسان همچون چیزی به‌اصطلاح نوعی، در نهایت با این فرض که «زن، زن است و مرد، مرد» گرایش به این دارد که آن‌چهمهم است انسانیت است و به تدریج فاعلیت مردان در هر چیزی را به تفاوت‌های بیولوژیک مثل تستوسترون ربط می‌دهد.

مردانگی مُسری است؛ از مردی به مرد دیگر و به دیگران سرایت می‌یابد.

امروز، در کشوری که در آن به سر می‌بریم، آنچه مردانگی هنجارین«مردانه» تلقی نمی‌کند، در رأسآن‌ها زنان و کودکان واز جمله خود مردان، خشونت علیه هر بخشی از جانداران، به‌ویژه زمانی که زنان و دگرباشان محل بحث هستند، وضعیت جنگی آشکار استکشتار زنان دیگر یک قتل‌عام جنسیتی(cinskırım) واضح است! در این جنگ که همچون قتل‌عام جنسیتی علیه زنان بر پا شده است، کسانی که کشته نشده‌اند به منظور این‌که وادار به اطاعت و موقعیت‌هایپَست شوند، در تمام سطوح و لایه‌هایجامعه یا در معرض تعرض و تجاوزند یا به واسطه‌ی تهدید بهقتل، تعرض، تجاوز، گرسنگی، فقر و محرومیت گروگان گرفته شده‌اند!

علاوه بر این، فاعلان نرینه‌ای که قدرت و اقتدار عمومی خود را به کار می‌گیرند، در رأسآن‌ها سربازان و مأموران امنیتی در تمام سطوح، پلیس‌ها وپاسبان‌ها (بکچی‌ها) به سبب جرایم مردانه‌ای که مرتکب شده‌اند متأسفانه در سطوح متعدد قدرت عمومی از آن‌ها حفاظت شده و به کار گرفته می‌شوند و به همین ترتیب شریک جرم‌هایشان به هیچ صورتی در معرض پیگیرد قضایی قرار نمی‌گیرند و پرونده‌های مرتبط با این فاعلان تا حد ممکن به سرعت مختومه اعلام شده یا از رده خارج می‌شوند. افزون بر این، در نتیجه‌یاَعمال این فاعلانی که با تکیه بر قدرت عمومی مرتکب جرایم مردانه می‌شوند، کسانی کهجان خود را از دست می‌دهند یا زنده مانده و مجبور می‌شوند با مشکلاتشدیدی سروکله بزنند، از جانب همین فاعلان و شُرکایجرم‌هایشان زیر فشار و محاصره‌ی سنگین قرار گرفته، ولو سعی می‌شودجنازه‌هایشان نیز از خانواده‌ها، آشنایان، دوست‌داران‌شان و آرای عمومی رُبوده شوند و حتی ربوده می‌شود. این واقعه و پدیده‌ها، با هر اصطلاحی که در رابطه با انسان، سیاست و حقوق تبیین شوند هم نه قابل مشروعیت‌یابی‌اندو نه از جانب کسی که خود را انسان می‌داند، پذیرفتنی‌اند.

در حالی که نظم حقوقی این خشونت را که تبدیل به جنگ قتل‌عام جنسیتی شده، هم در اَشکال گوناگون نادیده می‌گیرد و هم با گام‌هایی تأثیرگذار در کنار مردانگی هنجارینمی‌ایستد، نظم سیاسی به این هم اکتفا نکرده و در مقیاس‌ها و حدود مشخص به دنبال بازپس‌گیری امضای خود از کنوانسیون استانبول است که همچون ضمانتی نسبی برای زنان تلقی می‌شود.

«ابتکارعمل مردانگی انتقادی داتچا» بی چون و چرا از کنوانسیون استانبول حمایت می‌کند؛ در هر شرایطی از آن دفاع کرده و در کنار مدافعان آن قرار می‌گیرد! ما مدافع اجرای بند 6284 هستیم و به این هم اکتفا نمی‌کنیم، و قاطعانه مخالف حذف ویژگی‌های محافظ کودکان در بند 103 قانون مجازات ترکیه، مخالف اقداماتی در جهت عفو استثمارگران کودکان و مخالف پایین آوردن بیشتر سن کودکی هستیم که مشوّقاستثمارگران است. علاوه بر این، ابتکارعمل ما در تمام سطوح سیاسی، اقتصادی، حقوقی و اجتماعی مدافع تبعیض مثبتدر قبال زنان و دگرباشان جنسی است.

ما می‌دانیم که؛ هیچ‌یک از ما به عنوان مرد به دنیا نمی‌آییم؛ مرد می‌شویم! عرصه‌یمبارزه‌ی «ابتکارعمل مردانگی انتقادی داتچا» نه مسئله‌ی زنان بلکه مردانگی‌ها و مردان همچون یک مسئله است! در این چهارچوب، هر چقدر هم در تمام سطوح از جنبش‌های زنان و جنبش‌هایدگرباشان جنسی با هم یاد کنیم، تقلیل یکی به دیگر، فهم یکی به صورت جذب‌کننده‌ی دیگری و نفی خاص‌بودگی‌هایشان را مردود می‌شماریم. البته علاوه بر این‌کهمی‌دانیم نیاز به یادگیری چیزهایی زیادی از این دو جنبش داریم، خود را تقلید یا رونوشت بسیار دیررسیده‌ی این جنبش‌هانمی‌دانیم!

ما، به عنوان مردان عضو این ابتکارعمل، هیجان امکان‌پذیریِ حیاتی برابر با تمام دیگری‌هاینظم دگرجنس‌گرا و هنجارانگاریدگرجنس‌گرایانه را بر عهده گرفته و از آن دفاع می‌کنیم.

از خودمان این پرسش‌ها را می‌کنیم: چگونه به مردانگی هژمونیک، اسطوره‌ی قدرتمندی، دگرجنس‌گرایی و هنجارانگاریدگرجنس‌گرایانه متصل می‌شویم و چگونه با این موارد یکی می‌شویم؟ چطور تبدیل به بخشی از شبکه‌ی اقتدار مردانه شده/یا به این سمت رانده می‌شویم؟ به بیان خلاصه، به عنوان مردان چگونه و چرا تبدیل به برده‌های مطیع این نظم مردانه می‌گردیم؟

«ابتکارعمل مردانگی انتقادی داتچا»ابتکارعملی مدنی است که به دنبال گسترش آگاهی از خشونت، در رأس آن خشونت علیه زنان، کودکان و دگرباشان جنسی و ایجاد این آگاهی است و به روی مشارکت داوطلبانه و فردی کسانی که خواهان مبارزه با این خشونت‌اند، معماری زیستی آن‌ها هر چه می‌خواهد باشد، کسانی که خود را بخشی از جهان مردانه/مردانگی و شریک نظم مردانه می‌دانند، یعنی تمام تنوعات مردان گشوده است.

مشارکت در ابتکارعمل، فردی است. به هیچ ترتیب مشارکت‌کنندگانی که به نمایندگی از هر گونه سازمان، گروه، انجمن، جنبش، و اندیشه‌ی سیاسی یا غیرسیاسی حضور می‌یابند، پذیرفته نمی‌شوند.

مشارکت‌کنندگان در ابتکارعمل، کسانی‌اند که می‌پذیرندمرد/مردانگی فاعل اصلی و نقطه‌ی تمرکز نظم دگرجنس‌گرا و هنجارانگاریدگرجنس‌گرایانه‌ای است که مجبوریم در آن زندگی کنیم. با حرکت از این اصل، از تمام اعضای ابتکارعملبه عنوان وظیفه‌ی اساسی انتظار می‌رود که پیش از هر چیز با حالت‌های مردانگی پیشاروی خود مواجه شوند.

اساس مشارکت‌کنندگان در ابتکارعمل این است که چه در رابطه با تمام روندهای مربوط به ابتکارعمل، چه در همه‌ی سطوح زندگی خارج از ابتکارعمل، برهان و میانجی آن هر چه می‌خواهد باشد، موضعی در مخالفت بابازتولید و تداومگفتمان‌هایزن‌هراسانه، دگرجنس‌گرایانه، هم‌جنس‌هراسانه، ترنس‌هراسانه، دوجنس‌گراهراسانه، نظامی‌گرایانه، شوونیستی، نژادپرستانه، نوع‌پرستانه، بیولوژیستی و غیره گسترش دهند.

«ابتکارعمل مردانگی انتقادی داتچا» تماماً فعالیت‌هایصلح‌جویانه دارد و در تمام این فعالیت‌ها دقت دارد که روش‌ها و ابزارهای صلح‌جویانه اساس کار باشند.

مشارکت‌کنندگان در ابتکارعمل، شعار «عرصه/امر شخصی، سیاسی است» را نه فقط برای زنان بلکه برای مردان نیز صادق می‌دانند. در این جهت، اگر هر یک از مشارکت‌کنندگان موضع و رفتاری رادیکال در مخالفت با بنیان‌هایی که در این بیانیه عنوان شده‌ بروز دهند، در شرایطی که مشخص شود دست به خشونت کلامی، نمادین یا عملی زده‌اند، ابتکارعملبیان‌های فردی که در معرض خشونت واقع شده را، در راستای سند سیاستی بنیادیِ خود، اساس قرار داده و گام‌های لازم را در چهارچوب همین سند برخواهد داشت.

«داداش‌‌ها، رو به عقب برویم»

هر یک از ما با هستی واحد/ خاص‌بودگی‌های تکین خود خواهان رهایی از وضعیتی هستیم که در آن محصولات نظم مردانه می‌شویم، نظمی که حق مرد بودن را غصب کرده، آن را هم‌گن ساخته، امکانات خاص‌بودگی را تماماً تخریب نموده و آن را با وظیفه‌ی مردانه تثبیت کرده و به واسطه‌ی این وظیفه‌یتداوم‌یافته و تحکیم‌شده، ما را شریک تمام جُرم‌ها علیه زنان و اَشکال هستی خارج از هنجار نموده و قید و بندهایی به اذهان‌مان زده، زنجیرهایی به پاهایمان بسته و همچون داغ ننگی بر تن‌مان نقش بسته است.

«همه با هم»، «در کنار هم» از مرد بودن‌مانشرمساریم! هر یک از ما، یکایک ما، به جای «یک مرد» بودندر «کلیتییک‌دست» خواهان تحقق خویش با تکینگی‌هایمان هستیم! به جز «یک مرد» بودن چیزی برای از دست دادن نداریم.

خطاب‌مان به تمام مردانی است که این رویا را دارند و می‌خواهند صاحب این رویا شوند: نه برای پایه‌گذاری یک مردانگی نوین؛ نه برای یک کلیت جدید؛ برای نابودی آن دیواری که کلیتی است که ما را در خود خفه کرده، یکی‌مان کرده و نفس‌مان را بریده است و برای آن‌که به تنهایی بتوانیم از درون آن، با تمام بالقوگی‌هایمتمایزمان، با همه‌یعریانی‌اش همچون یک وجود متولد شویم!

«ابتکارعمل مردانگی انتقادی داتچا» فراخوانی نه برای اتحاد بلکه برای پراکندگی است! به عنوان مردانخطابی است «همه با هم» نه برای پیروزیبلکه همه با هم برای شکست!

می‌دانیم که هر شکستِ مردانگی و مردان ما، پیروزی طرد‌شدگان از امر هنجارین است!

فراخوان ما به شماست:

از سیاست‌هاینظامی‌گرایانه‌تان در داخل و خارج که این کشور را به برهوت مردان تبدیل کرده، دست بکشید!

از ترویج مسلح‌ شدن فردی با حمایت دولت دست بکشید!

از زبان خشونت و تهدید که دیگر در سطح اجتماعی و در تمام لایه‌های زبان چیرگی یافته، از تسلیح زبانی دست بردارید!

از تبدیل کردن بدن مردان به سلاح دست بردارید!

از مردان خلع سلاح کنید! مردان، خلع سلاح شوید!

فراخوان ما به تمام مردان/ساختارهای نرینه، در رأس آن قدرت عمومی، است: سلاح‌های در دست‌تان، زبان‌تان، جیب‌تان و بدن‌هایتان را آرام زمین بگذارید و یک قدم به عقب بروید!

فراخوان ما با آغاز از شهر داتچا خطاب به تمام مردان است:

یک گام به عقب! عقب‌تر! شکست خوردن رهایی‌بخش است!

«ابتکارعمل مردانگی انتقادی داتچا»

(این بیانیه در چهارچوب سند سیاستی بنیادیِ«ابتکارعمل مردانگی انتقادی داتچا» تهیه شده است. روند تشکیل ابتکارعمل با روند بحث و گفتگو در مورد سند سیاستی اصلی ادامه دارد).